վարուֆակիսի ասած տեքնոֆեոդալիզմը հետաքրքիր կոնցեպտ ա ու ժամանակի մեջ ապացուցված արդեն, բայց դրա փիլիսոփայական կողմը երբ նայում ես ժիժեկի մեկնանմամբ՝ անազատության փորձառությունը որպես ազատություն, ավելի լայն ա բացում քննարկումը ու լրացնում ա էն բաց հարցը։ նմանակերպ, ծխելու օրինակով՝ երբ գիտես, որ միշտ կարող ես «թարգել», նույն կերպ էլ տեքնոֆեոդալիզմն ա աշխատում, ու դա ա հիմնական առանցքը, որ փակում ա ամեն երկխոսություն