երբ կարդում էի պլատոնով, ինձ թվում էր, թե խոսքը հենց պրոլետարների մասին ա, որոնք կատարել են հեղափոխություն, հետո հայտնվել այդ փլատակների տակ։ սակայն ժիժեկը ներմուծում ա նշում ա մեկ այլ շերտի մասին, որը nomadic պրոլետարն ա(հոդվածում նշում ա, որ այդ շերտին մարքսն անվանում էր lumpenproletarians), եթե պրոլետարը դա «ոչինչն ա», ապա նոմադիկ պրոլետարը «ավելի քիչ քան ոչինչը»(less than nothing)։ (ժիժեկի ամենակարեւոր գրքի (ենթա)վերնագիրն ի դեպ)։ ժիժեկը նշում ա, որ ներկայիս նոմադները իմիգրանտներն են, օրինակ, որոնց նպատակը տվյալ երկրում հասնելն ա էն «շահագործված նորմալ պաշխատավորի» վիճակին, առնվազն։

հոդվածը, որը վերցված ա ժիժեկի surplus enjoyment գրքից(կամ գրքի հատվածը հոդվածից) անդրադարձ ա nomadic proletarian֊ներին, մեկնաբանում ա պլատոնովի գիրքն էս կոնտեքստում։ ժիժեկը մեկնաբանում ա նաեւ էն հիմար թյուրըմբռնությունը, որ «աղքատների կյանքը» ավելի աուտենտիկ կյանք ա, ու ասում ա, որ այդ աղքատությունը իր վրա ա վերցնում քաղաքական կյանքի բոլոր ձախողումները, ու այդ վիճակում գտնվողի հիմնական խնդիրը այդ վիճակից դուրս գալն ա, ու այն ոչ մի կերպ կոմունալ բարի կյանքի մասին չի։ ու նաեւ անդրադարձ ունի քրիստոնեական սիրոն, ուր նշում ա, որ իրական սերը դա սերն ա առ nomadic proleretarians․․․

Prochiye are not the Deleuzian multitude; they are, on the contrary, the “living dead” caught in a non-productive passivity, basically deprived of the very will to be active. This is why we should take the risk to offer yet another translation of prochiye: neighbours in all the biblical weight of this term, those who are “others” and precisely as such always too close to as, no matter how far away they are. What makes them too close is that we lack a proper distance towards them because they don’t possess a clear identity, a place in society. The Christian motto “love your neighbour as yourself” acquires here its full weight: true social love is the love for the unaccountable less-than-nothings. But this love can take different forms․․․